Garbus
Mrze375 garbus dosyć korzystnie:
W pogodę i w babie lato376.
Garbaty żywot miał istnie,
I śmierć ma istnie garbatą.
Mrze w drodze, w mgieł upowiciu377,
Jakby baśń trudną rozstrzygał,
A nic nie robił w tym życiu,
Jeno378 garb dźwigał i dźwigał.
Tym garbem żebrał i tańczył,
Tym garbem dumał i roił379,
Do snu na plecach go niańczył,
Krwią własną karmił i poił.
A teraz śmierć sobie skarbi,
W jej mrok wydłużył już szyję,
Jeno garb jeszcze się garbi,
Pokątnie380 żyje i tyje.
Przeżył swojego wielbłąda
O równą swej tuszy381 chwilę,
Nieboszczyk ciemność ogląda,
A on — te w słońcu motyle.
I do zmarłego dźwigacza
Powiada, grożąc swą kłodą:
«Co ten twój upór oznacza,
Żeś w poprzek legł382 mi przegrodą?
Czyś w mgle potracił kolana?
Czyś snem pomiażdżył swe nogi?
Po coś mię383 brał na barana,
By zgubić drogę w pół drogi?
Czemuś łbem utkwił na cieniu?
Z trudem w twych barach się mieszczę!
Ciekawym384, wieczysty leniu,
Dokąd poniesiesz mnie jeszcze?»