Do Anny

Z czasem wszytko³ przemija, z czasem bieżą lata,

Z czasem państw koniec idzie, z czasem tego świata.

Za czasem ustaje dowcip⁴ i rozum niszczeje,

Z czasem gładkość⁵, uroda, udatność wiotczeje.

Z czasem kwitnące łąki krasy⁶ postradają,

Z czasem drzewa zielone z liścia opadają.

Z czasem burdy⁷ ustają, z czasem krwawe boje,

Z czasem żal i serdeczne⁸ z czasem niepokoje.

Z czasem noc dniowi, dzień zaś nocy ustępuje,

Czasowi zgoła wszytko na świecie hołduje.

Szczera miłość ku tobie, Anno, me kochanie,

Wszytkim czasom na despekt⁹ nigdy nie ustanie.

Do Księcia Imci Krzysztofa Radziwiłła, wojewody wileńskiego i hetmana wielkiego W. K. L¹⁰.

Miej, Książę, niedoszłego żniwa różne snopy.

Znam¹¹, żem nie był na skale ślicznej Kalijopy¹²

I nie wiem, kędy płyną kastalijskie zdroje¹³:

Tyś mój Febus¹⁴, tyś, Książę, Hipokrene¹⁵ moje.

Ty mi ducha dodawasz, ty wyjmujesz z ceny

Tych, co teraz ubogie biczują Kameny¹⁶.

Tobie jeśli w smak będą moje głuche strony¹⁷,

Jasne głową wyniosłą przesiągłem tryjony¹⁸.