SCENA CZWARTA

Cyrano, Chrystian.

CYRANO

Wiem już wszystko. Pójdź bracie. Wytęż pamięć całą,

Masz przepyszną sposobność okrycia się chwałą.

Nie traćmy chwili czasu! Precz z dąsem na Feba!

Idźmy stąd... Nauczę cię...!

Nie chcę!

Co?...

Nie trzeba.

Ciebie co podleciało? Chodź prędko!

Zostanę

Tu.

Czy cię giez ugryzł?

Tu chcę czekać na Roksanę!

Dość mi tych pożyczanych i listów, i słówek,

Tego strachu, tej roli! Nie jestem półgłówek,

To dobre na początek było. Dziś mnie kocha.

Nie lękam się. Dziękuję. Spróbuję sam trocha...

Ajaj!...

I skąd ta pewność, że sam nie poradzę?

Mnie też nie w ciemię bito! I to miej w uwadze,

Że mi twe dawne lekcje coś także posłużą...

Dziś umiem o miłości mówić. Nawet dużo!

A wreszcie... co tam słowa! Cóż u bomb miliona!

Nie potrafię jej ścisnąć?...

spostrzega wychodzącą od Klomiry Roksanę

...Stój, bracie... To ona!

Mów sam, mój mości panie!

Oddala się i znika za ogrodowym murem.