109.

Skarb prozy niemieckiej. — Jeśli pominiemy dzieła Goethego, i szczególniej Rozmowy Goethego z Eckermannem, najlepszą książkę niemiecką, jaka istnieje: co pozostanie właściwie z niemieckiej literatury prozaicznej, co by zasługiwało na odczytywanie bezustannie? Aforyzmy Lichtenberga¹⁰⁸, pierwsza księga Historii mego życia Jung-Stillinga¹⁰⁹, Spóźnione lato Wojciecha Stiftera¹¹⁰ i Ludzie z Seldwyla Gottfrieda Kellera¹¹¹ — i oto koniec, tymczasem przynajmniej.