SCENA PIERWSZA

Królowa, Księżna Oliwarez, Księżniczka Eboli, Hrabina Fuentez i kilka dam dworu.

KRÓLOWA

powstając — do Ochmistrzyni

A więc klucz się nie znalazł? Niechby otworzono

Szkatułkę siłą — zaraz.

spostrzegając Księżniczkę Eboli, która się zbliża i całuje rękę Królowej

Bądź mi pozdrowioną,

Droga moja księżniczko! Bardzo jestem rada,

Że cię widzę już zdrową — wprawdzie jeszcześ blada.

nieco złośliwie

To febra, tak złośliwa, nerwy atakuje.

Czy nieprawda, księżniczko?

Ja bardzo żałuję,

Żem cię nie odwiedziła — lecz nie mam swej woli.

O! Na brak towarzystwa księżniczka Eboli

Nie ma prawa się skarżyć.

Temu chętnie wierzę,

Lecz cóż ci jest, księżniczko? Ciebie znów dreszcz bierze.

Nie — nic wcale... Królowa łaskawie wybaczy,

Że się oddalić muszę.

Ty nas zwodzisz raczej.

Więcej jesteś cierpiąca, niż chcesz, bym wierzyła.

Nawet stanie cię męczy — usiądź, moja miła.

Chciej pomóc jej, hrabino.

Te mdłości przeminą

Na powietrzu.

To dziwne... spiesz za nią, hrabino.

Wchodzi Paź i rozmawia po cichu z Księżną Oliwarez, która po wysłuchaniu Pazia zwraca się do Królowej.

Markiz Poza w poselstwie od króla przysłany.

Czekam.