SCENA SIEDEMNASTA

Księżniczka Eboli i Markiz Poza.

EBOLI

O nieba litościwe! Puść mnie! Puść mnie, panie!

prowadzi Eboli na front sceny z wyrazem strasznej surowości

Nieszczęsna! Powiedz, jakie zrobił ci wyznanie?

Nic zgoła, nic — puśćcie mnie...

zatrzymuje Eboli gwałtownie — z rosnącą surowością

Coś się dowiedziała?

Mów, bo stąd już nie ujdziesz — a coś usłyszała,

Nie powtórzysz nikomu więcej na tym świecie!

patrząc z przerażeniem na oblicze Markiza

Wielki Boże! Czym przez to pogrozić mi chcecie?

Przecież, sądzę, nie mordem?

dobywając sztyletu

Ja krótko się sprawię!

Tak właśnie! Ciebie żywą tutaj nie zostawię!

Mnie? Mnie? Wieczna litości! Cóżem zawiniła?

z podniesionym wzrokiem ku niebu — ze sztyletem przyłożonym do piersi Księżniczki

Jeszcze czas — jeszcze z ust tych jadu nie puściła

Trucizna. Gdy te piersi zmiażdżę jednym ciosem,

Wszystko wróci, jak było. Wybór między losem

Hiszpanii — albo życiem jednej białogłowy...

W tej pozycji pozostaje przez chwilę.

osunąwszy się do jego stóp — patrzy śmiało w jego oblicze

A zatem — Cóż zwlekacie?... Nie chronię mej głowy

Przed wyrokiem, bom winna — uderzcie żelazem.

opuszcza rękę z wolna — po krótkiej chwili namysłu

To byłoby tchórzostwem i zbrodnią zarazem —

Nie! — nie! — dzięki ci, Boże!... znajdę inną drogę!

Upuszcza sztylet i oddala się spiesznie — Księżniczka porywa się z miejsca i przez drugie drzwi wybiega.