SCENA DRUGA

Gianettino Doria zamaskowany, w zielonym płaszczu. Murzyn. Wchodzą rozmawiając.

GIANETTINO

Zrozumiałeś mnie?

Doskonale.

Maska biała.

Wiem.

Powiadam — biała maska.

Wiem, wiem, wiem.

Słyszysz? jeśli ją masz chybić — wskazując na pierś to jeno⁵ tu uderz.

Nie troszcz się, panie!

Tylko silnym pchnięciem!

Nie będzie się żalił.

Żeby biedny hrabia nie męczył się długo.

Z przeproszeniem pana — ileżby głowa jego mniej więcej ważyć mogła?

Sto cekinów.

dmuchając w palce

Pfu! Lekka jak piórko.

Co tam pomrukujesz?

Mówię, że to lekka robota.

Twoja to sprawa. Ten człowiek jest magnesem. Wszystkie głowy niespokojne ciągną do niego. Słuchaj, hultaju! Mierz go sprawnie.

Ależ panie! — Ja uporawszy się muszę spiesznie do Wenecji smykać.

Weź więc naprzód nagrodę. Rzuca mu bilet bankowy⁶. Najdalej we trzy dni powinien być nieboszczykiem.

Odchodzi.

podnosząc bilet

To u mnie kredyt! Jegomość zawierza memu złodziejskiemu słowu bez żadnego podpisu.

Odchodzi.