SCENA IX

Zbyszko — Dulska — Juliasiewiczowa

JULIASIEWICZOWA

Ciociu! Zbyszko cofa, co powiedział. Powrócił do rozumu... i przeprasza ciocię.

płacze

podchodzi ku niej — całuje ją w rękę i mówi cicho

Przepraszam mamę za to... a! psia krew... psia krew!

do Juliasiewiczowej

No widzisz... znów klnie.

Ach, to głupstwo. To nie ma znaczenia.

z wybuchem

Ma! ma! znaczenie... ma!

Cofasz się?

Tak... tak... będę tym, kim byłem!... a! możecie być dumni.

z wybuchem nerwowym

Ach! jak ja się będę teraz łotrował! jak ja się będę łotrował!...

Dopóki się nie ożenisz... dobrze nie ożenisz... z panną fajną, z dobrego domu.

Dopóki się dobrze nie ożenię... z posagiem, z kamienicą — z diabłem — z czortem...

Wybiega do swego pokoju.

Boże! Boże!

Niech ciocia pozwoli mu wyburzyć się. Główna rzecz zrobiona. Teraz trzeba się wziąć do niej. Ciocia mi daje carte blanche³⁵?

Nie rozumiem.

dochodzi do drzwi

Tadrachowa!