SCENA XI

Też same — Zbyszko

Ubrany jak do wyjścia.

JULIASIEWICZOWA

Jak się masz. Wychodzisz?

Tak.

Znów się puszczasz?

Znów.

Siedziałeś przecież częściej już w domu.

Widocznie mam już dosyć.

Szkoda — lepiej wyglądasz. Utyłeś trochę.

Zbyszko — zaraz wrócą wszyscy — będzie herbata.

Nie czekajcie na mnie.

Mama będzie znów zła.

Dajcie mi spokój!

Mógłbyś być grzeczniejszy.

Po co?

Choćby ze mną... tak się zachowujesz...

Moja droga — raz chcesz, aby ci uchybiać i aż prosisz się o to, to znów aby cię szanować. Wybierz już raz — matrona czy kokota.

wściekła

Najlepiej zrobię, jeśli z takim brutalem mówić nie będę.

Najlepiej. A przestań się malować, bo wyglądasz jak kamienica odnowiona na przyjazd cesarza. Bądź zdrowa...

Tak!... ej, żebyś nie pożałował twojej brutalności.

Ja nigdy niczego nie żałuję!

Wychodzi.

On znów taki zły, jak dawniej. I z Hanką się tak kłócili! tak kłócili! O! mamcia idzie przez kuchnię.