SCENA XIV

Juliasiewiczowa — Hanka — później Mela — Zbyszko

JULIASIEWICZOWA

Hanka!

Co?

Co się stało?

z wybuchem płaczu

Wielmożna pani wyrzuca mnie...

Zobacz się z panem Zbyszkiem.

Ale... co mi tam! niech ich za moją krzywdę!

Wypada do kuchni.

Ciociu! ciociu! i co? i co? ja się tak boję!

Idź do siebie. Nie pokazuj się.

Boże mój! Ciociu, niech ich ciocia nie opuszcza

Juliasiewiczowa wpycha ją do pokoju dziewcząt — wchodzi Zbyszko.

do Juliasiewiczowej

Ty tutaj? to dziwne... tam twój oficer spaceruje przed bramą i czeka.

A tobie co do tego? Patrz lepiej, żebyś tu nie miał to, na coś zasłużył.

Cóż to za ton?

To ty zmień twój ton. Będziesz ty inaczej za chwilę śpiewał. Wydały się twoje sprawki z Hanką.

A... psia krew!

Aha! klnij. Dużo ci pomoże. Matka Hankę teraz wypędza. Ciekawa jestem, co twój honor uwodziciela każe ci teraz zrobić dla twej... ofiary.

Śmieje się ironicznie.

chwyta za kapelusz

Żmija!

Byłam pewna. Kapelusz w rękę i fiut! Najlepszy punkt wyjścia.

Milcz! Nie doprowadzaj mnie do pasji.