CXCVII

Kochankiem, który jak dziecię uśpiony

Leży istotą swą w jej życiu wryty,

Bezsilny, niemy i nieporuszony.

Nieświadom, jakie przynosi zachwyty

wszystkimi uciech, smutków i żądz tony

W duszy anioła stróża swego skryty,

Z wszystkimi błędy¹⁹⁴ i wdziękami — drogi,

Spokojny jak śmierć bez grozy i trwogi.