VIII
Wzbiła się wgórę a, jak jabłko owe36,
Co poróżniło i ludzie, i bogi37,
Niesie płód żartów; gmachy klasztorowe38
Skoro zoczyła39, wydała krzyk srogi,
Cieszy się, widząc klęsk przyszłą osnowę40.
Forty41 warownej już przebyła progi
A myśląc, wściekła, o przyszłym pożarze,
Przebiega szybkim krokiem kurytarze42.