Przyjaciel

«Uciekam się¹⁴⁶ — rzekł Damon — Aryście¹⁴⁷, do ciebie,

Ratuj mnie, przyjacielu, w ostatniej potrzebie:

Kocham piękną Irenę. Rodzice i ona

Jeszcze na moje prośby nie jest nakłoniona».

Aryst na to: «Wiesz dobrze, wybrany z wśród wielu,

Jak tobie z duszy sprzyjam, miły przyjacielu.

Pójdę do nich za tobą¹⁴⁸!» Jakoż się nie lenił:

Poszedł, poznał Irenę i... sam się ożenił.