Wabik

Wabił strzelec tak dobrze, iż zwodził zwierzęta;

Szły na głos albo raczej na śmierć niebożęta.

On zaś gubiąc i zwierza, i ptaszęta liche

Jeszcze się z nich naśmiewał i podnosił w pychę.

Trafiło się, iż gdy raz z wabikiem¹⁶⁴ polował,

Drugi strzelec, co także na ptaszki czatował,

Głos słysząc, gdy na ten krzyk strzelić się ośmielił,

Zamiast ptaszka kompana swojego postrzelił.

I to może być nauką:

Gubi się frant¹⁶⁵ swoją sztuką.