Rozdział XIV

I stało się za czasów Amrafela, króla Szinaru, Arjocha króla Ellasaru, Kedorlaomera, króla Elamu i Tidala, króla Goimu⁹⁵.

Że toczyli wojnę z Berą, królem Sedomu, i z Birszą, królem Amory, z Szinabem, królem Admy, i Szemeberem, królem Cebojim i z królem Bela⁹⁶, czyli Coaru.

Wszyscy ci zebrali się przy dolinie Siddim, czyli Morzu Solnym⁹⁷.

Dwanaście lat podlegali Kedorlaomerowi; trzynastego zaś roku powstali⁹⁸.

A czternastego roku nadciągnął Kedorlaomer i królowie⁹⁹, którzy z nim byli, i pobili Refaów w Aszterot-Karnajim, i Zuzów w Ham i Emów na równinie Kirjataim.

I Chorejczyków w górach ich Seiru, aż do El-Paran, co nad pustynią.

I zawrócili, i przybyli do Ein-Miszpat, czyli Kadesz, i podbili cały obszar Amalekity, a również i Emorejczyka, osiadłego w Chacacon-Tamar.

I wyszedł król Sedomu, i król Amory, i król Admy, i król Cebojimu, i król Bela, czyli Coaru, i uszykowali się do boju z nimi w dolinie Siddim.

Z Kedorlaomerem, królem Elamu, i Tidalem, królem Goimu, i Amrafelem, królem Szinaru, i Arjochem, królem Ellasoru, czterech królów z pięcioma¹⁰⁰.

A dolina Siddim pełna była dołów smołowcowych; i uciekli królowie Sedomu i Amory, i rzucili się tam¹⁰¹; a pozostali w góry uciekli.

I zabrali cały dobytek Sedomu i Amory, i całą żywność ich, i odeszli.

I zabrali też Lota i dobytek jego, — bratanka Abrama, — i odeszli; a mieszkał on w Sedomie.

I przybył rozbitek¹⁰², i doniósł to Abramowi Ibrejczykowi¹⁰³, a ten mieszkał w dąbrowach Mamry Emorejczyka, brata Eszkola i brata Anera, którzy byli sprzymierzonymi Abrama.

A usłyszawszy Abram, że pojmany brat jego, wyprowadził¹⁰⁴ wyćwiczonych¹⁰⁵ swoich, zrodzonych w domu jego, trzechset osiemnastu¹⁰⁶, i ścigał aż do Dan.

I rozdzieliwszy¹⁰⁷ [oddziały] w nocy [napadł] na nich, on i słudzy jego, i pobił ich, i ścigał ich aż do Choby¹⁰⁸, co na lewo od Damaszku.

I sprowadził na powrót cały dobytek, a również i Lota, brata swojego, i dobytek jego sprowadził na powrót, a także kobiety i lud.

I wyszedł król Sedomu naprzeciw niemu, gdy wracał po porażeniu Kedorlaomera i królów, którzy z nim byli, do doliny Szawe, czyli doliny królewskiej¹⁰⁹.

A Malki-Cedek¹¹⁰, król Szalemu¹¹¹, wyniósł chleb i wino; a był on kapłanem Boga Najwyższego¹¹².

I pobłogosławił go, i rzekł: „Błogosławiony Abram Bogu Najwyższemu, dzierżącemu niebo i ziemię;

I błogosławiony Bóg Najwyższy, który wydał wrogi twoje w moc twoją!” I dał mu dziesięcinę¹¹³ ze wszystkiego.

I rzekł król Sedomu do Abrama: „Oddaj mi dusze¹¹⁴, a dobytek weź sobie”.

I rzekł Abram do króla Sedomu: „Podnoszę rękę moją¹¹⁵ do Wiekuistego, Boga Najwyższego, dzierżącego niebo i ziemię,

Że ani nitki ani rzemyka sandału, — że nic nie wezmę ze wszystkiego, co twoje, abyś nie rzekł: jam¹¹⁶ wzbogacił Abrama.

Nic dla mnie! Jedynie co spożyli młodzieńcy¹¹⁷, i udział mężów, którzy szli ze mną, — Aner, Eszkol i Mamre, — oni niech wezmą udział swój”.