Dwa wiatry

Jeden wiatr — w polu wiał,

Drugi wiatr — w sadzie grał:

Cichuteńko, leciuteńko,

Liście pieścił i szeleścił⁴,

Mdlał...

Jeden wiatr — pędziwiatr!

Fiknął kozła⁵, plackiem spadł⁶,

Skoczył, zawiał, zaszybował,

Świdrem w górę zakołował⁷

I przewrócił się, i wpadł

Na szumiący senny sad,

Gdzie cichutko i leciutko

Liście pieścił i szeleścił

Drugi wiatr...

Sfrunął śniegiem z wiśni kwiat,

Parsknął śmiechem cały sad,

Wziął wiatr brata za kamrata⁸,

Teraz z nim po polu lata,

Gonią obaj chmury, ptaki,

Mkną, wplątują się w wiatraki,

Głupkowate mylą śmigi,

W prawo, w lewo, świst, podrygi,

Dmą płucami ile sił,

Łobuzują, pal je licho!...

A w sadzie cicho, cicho...

Figielek⁹

Raz się komar z komarem przekomarzać¹⁰ zaczął,

Mówiąc, że widział raki, co się winkiem raczą¹¹.

Cietrzew się zacietrzewił¹², słysząc takie słowa,

Sęp zasępił¹³ się strasznie, osowiała¹⁴ sowa,

Kura dała drapaka¹⁵, że aż się kurzyło,

Zając zajęczał smętnie, kurczę się skurczyło.

Kozioł fiknął koziołka¹⁶, słoń się cały słaniał¹⁷,

Baran się rozindyczył¹⁸, a indyk zbaraniał¹⁹.