Z listu do księgarza (Eustachego Januszkiewicza)

Jeszcze chodzą przed oczyma

Róże, palmy, wieże, gmachy,

Kair, Teby, Tyr⁵¹⁵, Solima⁵¹⁶,

Mój Eustachy⁵¹⁷.

Jeszcze głowa diabła warta⁵¹⁸,

Jeszcze morskie czuję strachy,

Wycia hyjen, lwa, lamparta,

Mój Eustachy.

Jeszcze długo spocząć trzeba,

Nim przywyknę widzieć dachy

Zamiast płócien, palm i nieba,

Mój Eustachy.

Lecz ty wyrwiesz mnie z letargu...

Ty pomieszasz róż zapachy

Księgarskiego wonią targu,

Mój Eustachy.

Będę tobie wdzięcznym za to,

Przypomnisz mi kraj i Lachy

Zniechęceniem, troską, stratą,

Mój Eustachy.

Ty napiszesz mi, jak stoją

Poetycznej muzy gachy⁵¹⁹,

I co piszą i co broją,

Mój Eustachy.

Dla nich rosły świeże laury

I szczękały druku blachy,

Gdym ja gonił Kofty⁵²⁰, Maury⁵²¹,

Mój Eustachy.

Niech śpiewają więc „Te Deum”⁵²²,

Żem rok zgubił, budząc Grachy⁵²³

I Scypiony⁵²⁴ w Koliseum⁵²⁵,

Mój Eustachy.

Lecz się wmieszam do antyfon⁵²⁶,

Na egipskie klnę się ptachy⁵²⁷,

Na kościoły, gdzie bóg Tyfon⁵²⁸,

Mój Eustachy.

Klnę się tobie i na Ator,

Co w Tentyrze ma swe gmachy,

Że się porwę jak gladiator⁵²⁹,

Mój Eustachy.

d. 9 lipca 1837, w kwarantannie Livorno.