SCENA SIÓDMA
GERONT, ARGANT, SYLWESTER.
GERONT
Och, mości Argancie, widzisz mnie w ciężkim strapieniu.
ARGANT
I mnie również dotknęło srogie nieszczęście.
GERONT
Ten obwieś Skapen przez swoje cygaństwa wyłudził ze mnie pięćset talarów.
ARGANT
Ten sam obwieś Skapen, też przez swoje cygaństwa, wydusił ze mnie dwieście pistolów.
GERONT
Ba! Nie poprzestał na tym, że wyłudził talary; obszedł się ze mną w sposób, do którego wstyd się przyznać. Ale zapłaci za to.
ARGANT
Już ja się z nim porachuję za sztuczkę, którą mi wypłatał.
GERONT
Pomszczę się na nim należycie.
SYLWESTER
na stronie
Dałby Bóg, abym i ja przy tym nie oberwał swojej porcji!
GERONT
Ale to nie wszystko jeszcze, mości Argancie; nieszczęście nigdy nie przychodzi samo jedno. Cieszyłem się dziś nadzieją oglądania córki, w której spodziewałem się znaleźć jedyną pociechę; tymczasem dowiaduję się od sługi, że już od dawna wyjechała z Tarentu i że, jak się zdaje, musiała zginąć wraz z całym okrętem.
ARGANT
Po cóż było zostawiać ją w Tarencie i pozbawiać się radości chowania jej przy sobie?
GERONT
Miałem przyczyny; pewne względy rodzinne kazały mi dotąd trzymać w tajemnicy to drugie małżeństwo. Ale kogóż ja widzę?