SCENA DZIEWIĄTA

ARNOLF, GRZELA, AGATKA.

ARNOLF

Dzieci moje, znów trzeba mi waszej pomocy.

Wierność wasza napełnia mnie szczęściem prawdziwem,

Lecz jeszcze raz niech błyśnie światłem równie żywem;

A jeśli to, co po was tuszę, się wypełni,

Wdzięczność moja okaże się wnet w całej pełni.

Człowiek, o którym wiecie (tylko cicho o tem),

Chce mnie (wiem to na pewno) nowym zajść obrotem;

Do pokoju Anusi chce wnijść³⁸ po drabinie;

Ja przeto, razem z wami, zasadzkę uczynię.

Niechaj każde z was weźmie dobrego patyka,

I, gdy na górnym szczeblu ujrzycie chłopczyka

(Ja bowiem, na znak dany, okno mu otworzę),

Niech mi każde łajdaka grzmoci ile może,

Ale tak, by grzbiet jego chował pamięć o tem,

I by go chęć odeszła zjawiać się z powrotem:

Jednak, niech was Bóg broni zdradzić imię moje,

Ni dać poznać, że ja tam tuż za wami stoję.

Cóż, czy to, co wam mówię, spełnić potraficie?

Ojej! Jeśli się tylko rozchodzi o bicie:

Ja mam rękę jak kamień, skoro się przyłożę.

Moja też, choć mniej krzepką wydawać się może,

Do takich wiernych usług zawżdy jest gotowa.

Idźcie więc, ale wara pisnąć ani słowa.

Sam:

Z tego dla bliźnich dobra nauka wyrasta:

Gdyby wszyscy mężowie z calutkiego miasta

W podobny sposób gaszków w dom swój przyjmowali,

Mniej może między nami byłoby rogali.