SCENA DRUGA

CHRYZAL, ARYST.

ARYST

Bóg z tobą bracie!

I z tobą wzajemnie,

Bracie!

Czy się domyślasz, kogo widzisz we mnie?

Nie, lecz jeśliś tak łaskaw, dowiem się w tej chwili.

Powiedz mi, czy z Klitandrem dawnoście się zżyli?

Zapewne; dom nasz dosyć upodobał sobie.

I cóż sądzisz, mój bracie, o jego osobie?

Że jest człekiem rozsądku, serca i honoru

I że wśród najzacniejszych wart byłby wyboru.

Pewne życzenie jego tutaj mnie przywodzi

I cieszę się, że ceni go tak brat dobrodziej.

W Rzymie, przed laty, ojca nieboszczyka znałem.

Doprawdy!

Tęgi szlachcic był duszą i ciałem.

Podobno.

Po dwadzieścia osiem latek nam było,

Chłopcy jak malowanie, aż popatrzeć miło.

Wierzę ci.

U pań rzymskich bywaliśmy w cenie;

Co to tam było gadań! Istne zatrzęsienie:

Zazdrościli nam wszyscy.

To świetnie się składa.

Lecz pozwól: do przedmiotu nam wrócić wypada.