SCENA PIERWSZA

Filaminta, Armanda, Beliza, Trysotyn, Lepine.

FILAMINTA

Usiądźmy tu spokojnie, wysłuchać w skupieniu

Tych wierszy, których waga jest w każdym odcieniu.

Płonę z niecierpliwości!

Po prostu wariuję!

do Trysotyna

Każdy drobiazg pańskiego pióra mnie czaruje...

Nieci urok, co w duszy trwa po wszystkie czasy.

To są dla ucha mego wymyślne frykasy.

Naszych tęsknych udręczeń nie przedłużaj, proszę.

Uspokój je.

Daj poznać te lube rozkosze.

Żądze me twój epigram zaspokoi tylko.

do Filaminty

Biedne dziecię, świat ledwie ujrzało przed chwilką:

Los jego niewątpliwie wzruszać panią może,

Bom urodził je właśnie tu, na twoim dworze.

Bym je kochała, starczy ojca jego miano.

Uznanie twoje matką będzie mu przybraną.

Ileż poloru!