SCENA DZIEWIĄTA
Hrabia, Hrabina siedzą; muzyka gra marsza
POCHÓD
Straż leśna z fuzjami na ramieniu.
Woźny, ławnicy, Gąska.
Wieśniacy i wieśniaczki w strojach weselnych.
Dwie dziewczyny niosą wianek dziewiczy z białych piór.
Dwie inne niosą biały welon.
Dwie inne rękawiczki i bukiet.
Antonio prowadzi za rękę Zuzannę jako ten, który ma ją oddać w ręce Figara.
Inne dziewczyny niosą drugi wianek, drugi welon i bukiet biały, podobne do pierwszych, dla Marceliny.
Figaro podaje rękę Marcelinie jako mający ją oddać doktorowi, który zamyka pochód, z wielkim bukietem na piersiach z boku. Dziewczęta przechodząc przed Hrabią oddają służbie przybory przeznaczone dla Zuzanny i dla Marceliny.
Wieśniacy i wieśniaczki stają w dwóch szeregach po obu stronach sali i tańczą fandango z kastanietami; następnie orkiestra gra riturnellę, podczas której Antonio prowadzi Zuzannę przed Hrabiego; Zuzanna klęka. Gdy Hrabia kładzie jej wianek i welon oraz wręcza bukiet, dwie dziewczyny śpiewają, co następuje:
Śpiewaj, o dziewczę, pana orędzie wspaniałe,
Co w sercu jego prawo nad tobą zwycięża:
Nad rozkosz wyżej ceniąc szlachetności chwałę,
Czystą oddaje cię w ramiona męża.
Zuzanna, klęcząc, podczas ostatnich wierszy ciągnie Hrabiego za płaszcz i pokazuje mu bilecik, który trzyma w ręku; następnie podnosi rękę od strony widzów ku głowie, na której Hrabia niby to poprawia wianek. Zuzanna podaje mu bilecik.
Hrabia chowa go szybko na piersi; dziewczęta kończą śpiewać; narzeczona wstaje i składa głęboki ukłon.
Figaro odbiera Zuzannę z rąk Hrabiego i przechodzi z nią w przeciwną stronę sali, ku Marcelinie. Tymczasem wszyscy tańczą dalej fandango.
Hrabia, któremu pilno przeczytać, wysuwa się na przód sceny i wyciąga papier; wyjmując go, czyni ruch człowieka, który dotkliwie ukłuł się w palec; potrząsa nim, ściska, wysysa i spoglądając na papier spięty szpilką mówi:
HRABIA
podczas gdy mówi, jak również podczas tego, co mówi Figaro, orkiestra gra pianissimo73
Do diaska z babami, które wszędzie muszą wściubiać swoje szpilki!
rzuca szpilkę na ziemię, następnie czyta bilecik i całuje go
FIGARO
który wszystko widział, mówi do matki i do Zuzanny
To bilecik miłosny; widać jedna z dziewcząt wsunęła mu go mimochodem. Spięty był szpilką, która go szpetnie ukłuła.
taniec zaczyna się na nowo: Hrabia, przeczytawszy bilecik, obraca go; spostrzega prośbę o odesłanie pieczątki na znak odpowiedzi; szuka na ziemi, wreszcie znajduje szpilkę, którą przyszpila sobie do rękawa; Figaro do Zuzanny i Marceliny
Od miłej osoby wszystko jest cenne. Patrzcie, podnosi szpilkę. Na honor! pocieszna figura!
przez ten czas Zuzanna wymienia znaki z Hrabiną; taniec kończy się, powtarza się riturnella
Figaro prowadzi Marcelinę przed Hrabiego, jak wprzód Antonio Zuzannę; gdy Hrabia bierze wianek i kiedy mają odśpiewać duet, przerywają go następujące krzyki:
ODŹWIERNY
krzycząc u drzwi
Wstrzymajcie się! Nie możecie wejść wszyscy... Hola! Strażnicy, tutaj! Strażnicy!
straż zbiega się szybko do drzwi
HRABIA
wstając
Co tam znów?
ODŹWIERNY
Wasza dostojność, to imć Bazylio, a za nim cała wieś, bo idąc śpiewa jak opętany.
HRABIA
Niech wejdzie sam.
HRABINA
Panie hrabio, pozwól mi się już oddalić.
HRABIA
Nie zapomnę ci twej uprzejmości, hrabino.
HRABINA
Zuzanno!... Zaraz ją odeślę. na stronie do Zuzanny Chodźmy zamienić suknie.
wychodzi z Zuzanną
MARCELINA
Zawsze zjawia się tylko, aby szkodzić.
FIGARO
Nie bój się, mamo, już on spuści z tonu.