Do brata Charaksosa

Nereid¹³ cudnych wodne drużyny!

Wiedźcie mi brata statek srebrzysty

Przez szafirowe morza głębiny

Na brzeg ojczysty.

Pośród rodzinnej, kwitnącej wiosny

Szczęśliwa dola niechaj mu wskrześnie,

A życie da mu w jawie radosnej,

Co widział we śnie.

— Ludzkich wyroków posłańcze boski¹⁴,

Przynieś miłości nowej podnietę!

By wszystkie żale, zwątpienia, troski

Zatopił w Lete¹⁵.

Moc zapomnienia i dobroć łaski

Będzie mu oto, jak wino, mocną,

Unosząc pamięć w zachodu blaski

I w ciemność nocną.