Smutek

...Że świat czarów wiosennych był ci obcym wszystek,

A cud jasnej miłości wydawał się grzechem,

Że przenigdy w twej duszy nie odbił się echem

Dźwięk formingi⁸ orfejskiej⁹ i pieśni fletnistek,

Ani w wieczór pogodny, szkarłatem zórz cichy,

Nie nęciły cię w Pierii¹⁰ różane kielichy — —

Będziesz sama, gdy przetnie dłoń Parki okrutna

Wstęgę życia i w nicość marzenia twe spłyną,

Boś milczeniem spowita, samotna i smutna,

Nie odczuła w tym świecie poezji, dziewczyno!