SCENA XVII

Kasper, Kasia

KASIA

Powiedziałam tak na hece.

Kasiu, dyć²⁸² to k’sobie²⁸³ miło,

byśwa²⁸⁴ poszli spolnie²⁸⁵ ka²⁸⁶.

Na ogrodzie sie zrosiło —

jak kces²⁸⁷ gęby, na²⁸⁸ —

Ino by najmilej było

k’sobie, Kasiu, byle ka.

Juści²⁸⁹, miło, Kaspruś — co?

k’sobie —

Ano —

Juści...

Zaś.

Splezła mi się²⁹⁰ wstązka kaś²⁹¹ —

Wstązka od gorseta?

Nie ta,

przewiązka spodnicki.

Kabyśwa²⁹² pośli, Kasicko,

mojeś ty palące policki.

nuci

„Ino mi się nie broń dziś,

jutro mozes sobie iść”²⁹³.