SCENA XXII

Gospodarz, Kuba

KUBA

Jakiś pon, jakiś pon

zsiadają z siwka w podwórzu;

koń ogromniec³⁰³...

Weźcie konia

razem ze Staszkiem ku szopie;

podrzućcie co żryć.

A pon musi wielgi być:

ubiory na nim czerwone,

siwa broda a lira u siodła,

jak te dziady z Kalwaryje³⁰⁴

co nosą lirę u pasa.

Niech pon wyjdą w sień.

Bania się z gośćmi rozbiła

w ten weselny dzień;

kogóż ta ciekawość przywiodła?

Latarkę zaświeć! —

Jak żyje,

jeszczem takiego Polaka

nie ujzoł³⁰⁵ —

Bo żyjesz mało;

jeszcze duża³⁰⁶ takich Polaków ostało,

co są piękni.

A kaz³⁰⁷ się to wszyćko³⁰⁸ kryje? —

O, zaroz³⁰⁹ będzie latarka,

ino sie przypiece siarka³¹⁰.