II
Czarną chmurę wicher niesie
Z Limanu2 wybrzeży,
Sine morze jak zwierz w lesie
Ryczy, to się jeży.
Gardziel3 Dniepru już rozlany.
«Chłopcy, hej, do wiosła!
Siądziem w czajki4, pójdziem w tany,
Byle woda niosła!»
Wypłynęło Zaporoże,
Aż Liman czernieje.
Grajże teraz, sine morze,
Niechaj wiatr zawieje!
Bije fala, płyńcie zdrowi,
Ni ziemi, ni nieba,
Aż drży serce — Kozakowi
Tego tylko trzeba.
Wiosło taktem gra wesołym,
Wykrzykują radzi5,
Pan ataman6 płynie czołem,
On wie, gdzie prowadzi.
Chodzi z lulką7 po swej łodzi,
I rozmyśla bacznie:
Gdzie uderzyć mu przychodzi?
Skąd robotę zacznie?
Skręcił wąsy z gęstą miną,
Czajkom stanąć każe,
Podniósł kołpak8, wstrząsł9 czupryną:
«Zguba tobie, wraże10!
Hej, mołodcy11, droga znana,
Ja Synopę12 minę,
Lecz w Carogród13 do sułtana
Pójdziemy w gościnę».
«Dobrze, ojcze atamanie,
Zagramy w Bosforze!»
«Dzięki, chłopcy! Niech się stanie!»
I znów kipi morze.
Pan ataman lulkę kurzy,
Na brzegu usiadłszy,
Na niebiosach bada burzy
I na falę patrzy.
Przypisy:
1. kitajka — chustka jedwabna, pierwotnie chińska, skąd nazwa (daw. Kitaj to Chiny); w tradycji kozackiej istniał zwyczaj przykrywania czerwoną kitajką twarzy zmarłego. [przypis edytorski]
2. liman — zatoka u ujścia doliny rzecznej do morza; tu zapewne: Liman Dniepru i Bohu na płn. wybrzeżu Morza Czarnego, na Ukrainie. [przypis edytorski]
3. gardziel (daw.) — r.m., tj. ten gardziel; dziś popr.: r.ż., tj. ta gardziel. [przypis edytorski]
4. czajka — szybka i zwrotna łódź kozacka. [przypis edytorski]
5. rad (daw.) — zadowolony. [przypis edytorski]
6. ataman — kozacki przywódca. [przypis edytorski]
7. lulka (daw.) — fajka. [przypis edytorski]
8. kołpak — wysoka czapka bez daszka, z futrzanym otokiem. [przypis edytorski]
9. wstrząsł — dziś popr.: wstrząsnął. [przypis edytorski]
10. wraże (daw.) — dziś popr. forma W.: wrogu. [przypis edytorski]
11. mołodec a. mołojec (z ukr.) — młody, dzielny mężczyzna; Kozak. [przypis edytorski]
12. Synopa — miasto portowe w płn. Turcji, nad M. Czarnym, ok. 650 km na wsch. od Stambułu. [przypis edytorski]
13. Carogród — dawna słowiańska nazwa Konstantynopola (ob. Stambuł), stolicy cesarzy bizantyjskich, używana również po zdobyciu tego miasta przez Turków. [przypis edytorski]