SCENA IV

Obóz francuski w bliskości Dover. Namiot.

Wchodzą: Kordelia, Doktor i Żołnierze.

KORDELIA

Ach, to on! Właśnie spotkano go teraz,

Gdy głośno śpiewał, szalony jak morze,

W wianku dymnicy, łopianu, szaleju,

Pokrzyw, kąkolu i ze wszystkich chwastów

Rosnących w zboża polu życiodajnym.

Wypraw setnika, niech badawczą nogą

Przebieży niwy bujnie zarośnięte,

Niech go przywiedzie. Wychodzi Oficer. Zdołaż⁴⁵ ludzka mądrość

Wrócić mu znowu rozum obłąkany?

Kto mu pomoże, wszystko, co mam, weźmie.

Jest jeszcze, pani, nadzieja ratunku.

Mamką natury naszej jest spoczynek;

Snu mu potrzeba; by mu sen sprowadzić,

Mamy lekarstwa, których wpływ potężny

Samej boleści zamknąć mógłby oczy.

Błogosławione wszystkie cnoty ziemi,

Dotąd ukryte, pod łez moich rosą

Na świat wystrzelcie i bądźcie lekarstwem

Nieszczęśliwego starca obłąkaniu!

Idźcie go szukać lub szalona wściekłość

Bez przewodnika żywot jego strzaska.

Wchodzi Posłaniec.

Przynoszę wieści. Brytańskie zaciągi

W tę śpieszą stronę.

Już nam to wiadomo;

Na ich przyjęcie wszystko tu gotowe.

O, drogi ojcze, w twojej sprawie walczę!

Wielki król Francji zlitować się raczył

Nad mą żałobą, nad moimi łzami.

Broń nam podaje nie pycha nadęta,

Lecz święta miłość i prawa ojcowskie.

Ach, kiedyż ujrzę, kiedyż go usłyszę?

Wychodzą.