Antoniusz i Kleopatra

by William Shakespeare; Władysław Tarnawski

SCENA PIERWSZA

Messyna. W domu Pompejusza.

Wchodzą: Pompejusz, Menekrates i Menas²⁴⁴.

POMPEJUSZ

Jeżeli bogi są sprawiedliwymi,

Najsprawiedliwszych ludzi winni wspierać

W działaniu.

MENEKRATES

Wiedz, o zacny Pompejuszu,

Że odwlekając, próśb nie odrzucają.

POMPEJUSZ

Gdy my u tronów ich się korzym z prośbą,

Niszczeje przedmiot modłów.

MENEKRATES

Nieświadomi

Własnego dobra, my ich nieraz prosim

O własną krzywdę, ich zaś mądra władza

Odmawia dla naszego dobra; tak to

Jest nam korzyścią bezskuteczność modłów.

POMPEJUSZ

Ja jestem dobrej myśli: Lud mnie kocha —

I morze moje. Wzrasta ma potęga²⁴⁵

I szczyt osiągnie — tak mi mówi moja

Nadzieja wieszcza. Hen, w Egipcie Marek

Antoniusz siedzi sobie przy obiedzie

I nie chce wojny z dala od Egiptu.

Zbierając grosze²⁴⁶, Cezar traci serca.

Pochlebia obom Lepidus i obaj

Schlebiają jemu, lecz on ich nie kocha,

A żaden z nich o niego nie dba.

MENAS

Cezar

Wraz z nim są w polu; siły ich potężne.

POMPEJUSZ

Skąd ta wiadomość?

MENAS

Od Sylwiusza, panie.

POMPEJUSZ

Przyśniło mu się. Wiem, że razem w Rzymie

Czekają Antoniusza. Lecz niech wszelki urok

Miłosny zwiędłe lica²⁴⁷ twe okrasi,

Lubieżna Kleopatro! Niechaj czary

Skojarzą się z miłością, żądza pójdzie

W obojga służbę! Zamknij rozpustnika

W uczt szrankach, niech mu dymi się bez przerwy

Z czupryny, niechaj mu epikurejscy²⁴⁸

Kucharze drażnią podniebienie sosem,

Budzącym pozór głodu, by obżarstwo

I sen cześć jego odrętwiły całkiem,

Aż wpadnie w gnuśność wód letejskich²⁴⁹.

Wchodzi Warriusz.

Cóż tam,

Warriuszu?

WARRIUSZ

Wieści, które wam przynoszę,

Są całkiem pewne: Antoniusza w Rzymie

Czekają lada chwila. Odkąd ruszył

Z Egiptu, dalej mógł był już zajechać.

POMPEJUSZ

W mym uchu milej brzmiałaby wiadomość

Mniej ważna. Nie byłbym, Menasie, sądził,

By zakochany ten hulaka skronie

Miał okryć hełmem dla tak małej wojny.

Dwa razy tęższym²⁵⁰ jest ci on żołnierzem

Niż tamci obaj razem. Lecz tym lepiej

O sobie sądźmy, gdy ruchawka nasza

Zdołała wyrwać Antoniusza, który

Rozkoszą nigdy się nie nuży, z objęć

Egipskiej wdówki.

MENAS

Tuszę²⁵¹, że Antoniusz

I Cezar będą z sobą w nie najlepszej

Harmonii. Żona Antoniusza wszczęła

Z Cezarem zwadę, brat mu wydał wojnę,

Choć, moim zdaniem, nie z poduszczeń Marka.

POMPEJUSZ

Menasie, nie wiem, w jaki sposób

Nieprzyjaźń mniejsza ustępuje większej.

Bo gdyby nie to, że my ze wszystkimi

Nimi wojujem, wszczęliby niechybnie

Niesnaski między sobą. Czują bowiem,

Że dość jest przyczyn, by dobyli mieczów.

O ile strach przed nami, niby wapno,

Zwaśnione ich umysły zdoła spoić

I zatrzeć drobne nieporozumienia,

Nie wiemy jeszcze. Niechajże się stanie,

Jak chcą bogowie! Nam zaś pozostało

W tej grze o głowy moc wytężyć całą.

Menasie, pójdźmy!