SCENA PIERWSZA

Równina w Syrii.

Wchodzi Wentydiusz, jakby w pochodzie triumfalnym, z Syliuszem i innymi Rzymianami, setnikami i żołnierzami. Przed nimi niosą ciało Pakorusa.

WENTYDIUSZ

Pobitaś, Partio³⁰⁵, strzał ojczyzno³⁰⁶. Szczęście

Przyjazne czyni mnie mścicielem Marka

Krassusa³⁰⁷. Nieście ciało królewicza

Przed wojskiem. Orodesie, twój Pakorus

Zapłacił za Krassusa.

SYLIUSZ

Wentydiuszu,

Dopóki miecz twój krwią partyjską ciepły,

Rozbitków ścigaj. Weprzyj w bok rumaka

Ostrogi — Medię³⁰⁸ i Mezopotamię

Przetrząśnij szybko i kryjówek resztę,

Gdzie kryją się rozbici, by Antoniusz,

Twój wielki wódz, uwieńczył twoje skronie

I triumfalny dał ci wóz.

WENTYDIUSZ

Syliuszu,

Syliuszu, dość zrobiłem. Zważaj dobrze:

Zbyt wielkim zda się czyn, gdy stanowisko

Podrzędne. Tego naucz się, Syliuszu.

Niedokończonym lepiej czyn zostawić,

Niż nabyć przezeń sławę zbyt rozgłośną,

Gdy pan daleko. Cezar i Antoniusz

Przez swoich wodzów zwyciężali częściej

Niż osobiście. Sozjusz³⁰⁹, który w Syrii

Mój urząd dzierżył, był legatem³¹⁰ jego —

Utracił łaskę wodza, gdyż zbyt szybko

Pozyskał sławę, prawie w okamgnieniu.

Kto w wojnie więcej niżli wódz dokaże,

Jest wodzem wodza, toteż żądza sławy,

Żołnierska cnota, woli i przegraną

Niż powodzenie, co ją samą zaćmi.

Na Antoniusza korzyść mógłbym wiele

Dokonać, alebym go tym obraził,

A ta obraza byłaby mych czynów

Mogiłą³¹¹.

SYLIUSZ

Masz ty przymiot, bez którego

Wojownik i miecz jego nie osiągną

Znaczenia. Pisać chcesz do Antoniusza?

WENTYDIUSZ

Pokornie mu przedstawię, cośmy jego

Imieniem, wojny czarodziejskim słowem

Zdziałali — jak to pod orłami jego,

Na czele jego dobrze płatnych szyków

Udało nam się rozbić w puch partyjską

Konnicę, do dziś dnia niezwyciężoną.

SYLIUSZ

Gdzie bawi teraz?

WENTYDIUSZ

Przybyć ma do Aten,

I wedle tego, kiedy nam pozwoli

Zdobyczy ciężar oraz jego wola,

Staniemy przed nim. A więc dalej w pochód!

Wychodzą.