I
W roku zbawienia tysiącznym pięćsetnym
Dziewięćdziesiątym i dziewiątym pono4,
Zygmunt, którego trzecim narzeczono5,
Panował w Polsce; — czy był królem świetnym?
O czem zamyślał? co czyni? jak żyje?
Czyim dał ucho podszeptom zdradzieckim?
O tem szeroko piszą historyje;
Jeśli chcesz wiedzieć, przeczytaj w Piaseckim.
My się nie wdajem w historyczne sprawy:
Bo strach rozbudzić krytyków z Warszawy.
W skromniejszej mierze trzymając się płota,
Tylko Zygmunta wspomniawszy nawiasem,
Chcę wam opisać staroświeckie wrota
Przy starym dworku pod litewskim lasem.
Och! dawno chaty zwaliły się ściany
I las wycięto, zorano na grunta
I jeszcze większe nastały odmiany
Od owych czasów trzeciego Zygmunta.