SPRAWA V

Ciż sami, Bartłomiej i Dorota wychodzą ze młyna.

BARTŁOMIEJ

Witam was, moje dzieci, cegos to ządacie?

Oto tu, Bartłomieju, państwo młode macie,

Które was psysło prosić na swoje wesele.

Ja, jako pierwsy druzba, do nóg wam się ścielę,

Byście swoją osobą udazyć ich chcieli.

Psytem, byście swą zonkę i córeckę wzięli,

Pokorniuchno uprasam.

Kłania się.

Toć ty, wej, dziewecko,

Nasego Pana Pawła zostanies zonecką?

Winsuję, zyjcie zgodnie w małzeńskiej psyjaźni,

Zawse bes pseciwności i bes zadnej kaźni;

Zyjcie w tym stanie, który nam Pan Bóg spoządził,

Kiedy samemu cłeku źle być sądził.

Więc nie męza, nie brata, ani tes drugiego

Jadama utwozył mu do zycia wspólnego,

Ale mu zonę z jego uformował ziobra,

Boć to zła zec jednemu zyć, a dwojgu dobra.

Zyj więc scęśliwie, paro, z dusy zycę tego!

Kłania się.

Dziękujemy Wasmości.

Do Zosi.

A ty kochas jego?

Powiedzze, nie wstydź no się, bo to bes miłości

Za nic małzeńskie śluby.

Sroma się³¹ Wasmości.

Nie chce, wej, gadać.

Mówze.

Nie bądźze tak płochąm.

Jakze, cy kochas Pawła, Zosiu?

Wstydząc się, z prędkością.

I toć kocham.

Błogosławze więc, Boze, wase serca cyste!

Otóz, wej, i Stach z ojcem wiodą Organistę:

Usłysema tu zaraz ślicną oracyję.