zehant do neic diu schœne mir;
30 dar in sô muoste ich kêren:
wan si dahs,
wan si dahs, si dahs, si dahs.
[Si sprach ‘hien ist der wîbe niht:]
ir sint unrehte gegangen.
35 ê iuwer wille an mir geschiht,
ich sæhe iuch lieber hangen.’
wan si dahs,
wan si dahs, si dahs, si dahs.