Um die zarten Schläfen hangen
Tief die Schleier ihres Haars.
Von Rubinen hell umgossen
Ihre frohe Wange war,
Und vom klarsten Licht umflossen
Schien die dunkle Locke gar.
Wie die Sonne, wenn im holden
Morgenstrahl die Flamme loht: –
Dunkle Wolken werden golden,
Dunkle Wolken werden rot.