Brunabend III. s. [Braunabend].
Brunn III. got. brunna, ahd. prunno, mhd. brunne (niederd. born) „Quelle“, im Nhd. durch eben dieses Wort zurückgedrängt, so daß es nur noch eine künstlich angelegte und eingefaßte Quelle bezeichnet. In ON. schon seit dem 7. Jh. häufig nachweisbar (Baldobrunno) — bei neueren N. in drei Formen: -brunn, -bronn, -born.
„By deme Borne“ 1383 Gött UB. I., 1316 lat. „apud fontem“.
| FN. | 1) | Brunn (vgl. franz. Lafontaine). Kaltenbrunn. Saltzbrunn. Steinbrunn. — v. Schönprunn (bayr.). |
| 2) | Bronn. Heilbronn. Neubronn. | |
| 3) | von dem Borne (Roloff van deme Borne Klemp.). Born. Erlenborn. Eschborn. Schönborn. Sonneborn. (O. Sonnborn). Tettenborn. Weißenborn. |
Ableitung auf -er (oberd.):
| 1) | Brunner; Prunner (bayr.). Diestlbrunner. Kaltenbrunner. Schönbrunner. | |
| 2) | Bronner. Diefenbronner. Neubronner. |
Brünne s. [Brun] (einst. K.)
Brunner, Bronner a) I. s. [Brun] b) III. s. [Brunn].
Brüwer s. [Brauer].