GAUD I. auf den Volksnamen der „Goten“ zu beziehen (Grimm, Gesch. der deutschen Sprache S. 308).
FN. Gauter: Gauder.
Gaudomar: Gaumer.
Einstämmige Kürzung Gaudo: Gaude — Gaut. Vklf. (k): Gaudig.
Gaue s. [Gaw].
Gaugengigl III. mhd. gugelgige, guckengegel „Narr, Geck“.
Gauke s. [Gaw].
Gaukler III. ahd. gougulâri, mhd. gougelaere zusammenfassender N. für mancherlei wandernde Künstler: „Zauberer, Taschenspieler; auch Schauspieler“.
Gaum s. [Gund] (zweist. K.).