WIS I. zu ahd. wîsan „weisen“, wîso „Führer“, wîs „weise“.
FN. (Wisigar): Wisger.
Visichart: Wiesert — Weishardt; Weisert.
Wisman: Wiesmann — Wißmann — Weismann.
Wisamar: Wiesmer — Wismer.
Einstämmige Kürzung Wis-.
Wiso: Wiese — Weise. Gen. Wiesen. Patr. A. Wiesing.
Vklf. (l) Wisili: Wiesel — Weisel. (k) Wieseke — Wiske — Weiske.
Wisch-, -wisch s. [Wiese].
Wißgott III. Beteuerungsformel: mhd. wiȥȥe got, wie wiȥȥe krist.