WIS I. zu ahd. wîsan „weisen“, wîso „Führer“, wîs „weise“.

FN. (Wisigar): Wisger.

Visichart: Wiesert — Weishardt; Weisert.

Wisman: Wiesmann — Wißmann — Weismann.

Wisamar: Wiesmer — Wismer.

Einstämmige Kürzung Wis-.

Wiso: Wiese — Weise. Gen. Wiesen. Patr. A. Wiesing.

Vklf. (l) Wisili: Wiesel — Weisel. (k) Wieseke — Wiske — Weiske.

Wisch-, -wisch s. [Wiese].

Wißgott III. Beteuerungsformel: mhd. wiȥȥe got, wie wiȥȥe krist.