Eine hübsche Parallele zu dieser Schnurre steht in Mendozas Lazarillo de Tormes, trat. III ( Biblioteca des autores españoles, III, S. 86 ff.):

O señor, dije yo, acuda aquí, que nos traen un muerto. ¿Cómo asi? respondió él. Aqui arriba le encontré, y venia diciendo su mujer: marido y señor mio, ¿adónde os llevan? ¿A la casa lóbrega y oscura? á la casa triste y desdichada? á la casa donde nunca comen ni beben? Acá, señor nos le traen.

Auf dem Lazarillo beruht Casalicchio, c. I, d. 9, a. 2, S. 161 ff. und vielleicht auch in letzter Instanz die sizilianische Volkserzählung Lu Cavaleri Assicca-frittuli im Archivio, III, S. 93 ff. Näher der Fassung im Sottisier steht der 49. Schwank bei Swynnerton, S. 300.

Eine entferntere Variante bieten Zincgref-Weidner, II, S. 53 und das Exilium melancholiae, A, Nr. 48, S. 15:

Ein armer Bürger zu Elverfeld, mit Kindern beladen, ward gefragt, wie es in seinem Hauß stünde? gab seine Armuth durch diese höffliche Antwort verblümter weise zu verstehen: Es gienge wie im Himmel. Gefragt: Wie so? Antwortet er: Im Himmel isset und trinckt man nicht.

230. Sottisier, Nr. 166.

231. Sottisier, Nr. 167.

Ein Gegenstück dazu stellt die 105. Facetie im Philogelos, S. 26 dar:

Φιλάργυρος ἐρωτώμενος διὰ τί ἄλλο οὐδὲν εἰ μὴ μόνον ἐλαίας ἐσθίει, ἔπη· ἵνα τὸ μὲν ἔξωθεν ἀντὶ ὄψου ἔχω, τὸ δὲ ὀστοῦν ἀντὶ ξύλου· φαγὼν δέ, εἰς τὴν ἑαυτοῦ κεφαλὴν σπογγισάμενος, λουτροῦ οὐκ ἐπιδέομαι.

232. Sottisier, Nr. 168.