feit, adj. geschmückt, schön; frz. fait.
vel, n. 1. Fell, Haut v. Menschen oder Tieren; ênem ein (dat, sîn) vel rucken (tên), s. rucken. 2. Schelte, wie hût: scortum. 3. Stück, als Mass des Pergaments.
vēl, vel = vele, viel.
fel, (aus d. Ndl.) gottlos, böse; adv. vellike, heftig, sehr.
vel-brugge, Fall-, Zugbrücke.
veldich, feldig, d. h. eben.
veldinge, offenes Feld, Blachfeld.
vel-dore, Fallthür, bes. Fallbrett, Fensterluke, worauf die Waren ausgelegt wurden.
vele, 1. subst. abs. oder m. Gen.: viel, viele. 2. adj. viel, manch, zahlreich. 3. adv. vor Adj. oder Adv.: gar, sehr; abs.: oft, häufig, vele unde vake, vaken u. vele, vele u. dicke; so vele – so vele, quanto – tanto.
vēl(e)-klaffer, Verleumder; -mâls, oft; -mêtich, multimodus; -snacker, -spreker, Schwätzer; -voldich, vielfältig; -vrât, wer viel isst; vgl. velvrâtz.