wil-narre, absichtlicher, freiwilliger Narr.
wîlnê, wîlnêr(e), s. wilen, adv.
wils (wilsch), m. Wels, mullus.
wîl-sâlde (wil-s.?), sw. f. mehr ndl. Form für mndd. wissâlde; mhd. wîlsælde, Schicksalsgöttin, das durch die Stunde d. Geburt bestimmte Schicksal.
wil-sam, lieb, angenehm; adv. wilsamen, zu Willen, gern.
wilster, n. ein Schmuck zur Umhüllung der Hand (und der Schere? also Futteral?), oft goltwilster: von Goldstoff oder -leder? mit Perlen und Knöpfen; entw. (vgl. Wulst) zu wellen, runden, oder l. munster (Muster)?
wîlt (de wîlt, wîlt dat), conj. so lange als, während; vgl. wile.
wilt, n. Wild, fera.
wilt-ban, m. forestum; -bane, sw. f. Wildbahn, -gehege, lustrum; -brât, n. (f.?) -brêde, n. -brêt, n. Wildbret, fig. etwas kostbares, seltenes; -esel, onager; -gank = wiltbane; -honnich, Waldhonig; -hoppe, herba thurisorum; -katte, figus, cathus silvestris; -kerse, cardamus (lepidium campestre? ruderale?); -kervele, sarminia; -kome, carve; -krût, -crude, piganum; -leder, Wildleder; -loftich tyd, wilde Zeitläufte; -mân, codium; -merch (= -merk), butracion; -minte, menthastrium, canamomum, colocasia; -modich, unbändig, grausam; -more, berintia, pastinaca; -osse, bubalus; -rose, bedegar, Hundsrose; -rude, -rute, arviola, basara, piganum; -schuren(de) gân, umherschweifen (vgl. nhd. wildschur aus poln. wilczura, Wolfspelz; also eig. als Wehrwolf umgehen?); -schutte, sw. m. (Wildschütz) Jäger, Förster; -swîn, aper silvestris; -vank, Jagd, Jagdrecht; -vogel, Wildente; -forst, Wildgehege; -ware = wiltwerk 2; -werk, 1. Wild; 2. Pelzwerk von Wild (Ggs. buntwerk).
wiltlik, ferinus; wiltliken, adv. wild, öde, unbebaut.