dôt-wunde, Todeswunde.
douwelinge, Mann der Schwester der Frau, Schwager?
douwen (dawen), sw. v. 1. thauen, liquescere. 2. thauen, rorare.
douwen, sw. v. verdauen, digerere.
douwer = dobber.
dôf, taub; leer, eitel; vergeblich.
dovel, m. der Zapfen, der die Teile des Bodens einer Tonne verbindet.
dovelechtich, harthörig, surdaster.
doven, sw. v. 1. trans. betäuben, taub machen. 2. intr. taub werden.
doven (daven), sw. v. toben, lermen, insanire.