ter wereld en was er nooit meerder vreugd
dan dees twee couzyntjens waren verheugd.
5Sint Janneken zyn klein neefken nam
en zette hem boven op het lam:
‘schoon manneken, gy moet ryden!
ik zal u naer huis gaen leiden,
want moederken zoude zyn in pyn,
waer dat wy zoo lang gebleven zyn.’
6Zy zaten en reden al overhand,
en rolden en tuimelden in het zand,