boven op ’t schip was gegaen. den vogel kwam daer gevlogen,
eer hy hem wierd gewaer, heeft hem van ’t schip getogen.
18Den hertog, hoort myn vermaen, sprak tot zynen heeren fyn:
‘wy kunnen de dood niet ontgaen, ’k wil de vogelspys zyn.’
doen sprak den hertog fier: ’t is beter een korte dood te sterven,
dan op de zee alhier met honger langer te zwerven.
19Doet dat ik zeggen zal,’ sprak den hertog overluid,
‘’t is myn begeeren al: naeit my in een ossenhuid,
legt my dan op ’t schip zaen, daer nevens myn zweerd verheven,
komt dan den Griffioen aen, ik wil my hem begeven.’