woude si mi niet verraden!
dat si ende dat si hoe dat si,
so willic noch tavont bi haer sijn.’
5Hi liet sijn paertjen betomen,
hi reet so snel tot den bomen,
hi reet ende hi ghinc so drade:
daer wert die helt verraden.
6Si namen bi haer sneewitte hant,
si leidene al door dat borchgrevenlant,
al onder een linde die stont groene,