het maentjen so clare scheen,

de maghet liet haer dalen

op enen blauwen steen,

aldaer dat clare water spranc,

daer bi so stont een linde,

daer de nachtegael sat en sanc.

5‘O nachtegael, dein voghel,

woudt ghijder mijn bode wel sijn

en vlieghen tot den ruiter,

den alderliefsten van mijn