„Un denn schint de Sünn hier lankt Dack[72] rein so blank,

un denn trekt de Rok hier vunn Schösteen hentlank[73],

un denn kumt Annstina mit Weten und Kaff[74]:

Tuck, tuck! — Kikriki! un wi beidn krigt wat af.

„Ok heff ik man sehn, hier de Koppel int Gras:

Nawer Anton will Rogg sei’n[75], dat kumt uns to paß;

un denn hier de Bom vaer uns Kinner to fleegn,

un wi merrn dermank[76], watn Vergnögn, watn Vergnögn!“

„Du Spitzbov, lat sehn: dats dat Nest, dats dat Nest?

Mak to, un hal Feddern un Dun[77], dats dat best!