denk ick, wat kann dat sien[222], man to,

un ick gev ehr’n Söten[223], hallo, hallo.

Auk, har ick een weg, un dat wem Släg[224],

datt ick glieks dat Jammern kreeg[225],

do kiekt se mi ganz luri[226] an;

„häv ick wehdahn? min leve[227] Mann?“

„Ja,“ segg ick, un ganz sachen[228]

fat ick se üm, greep frischen Moot[229],

un nu güngt ja allns up eenmal got.

As se gung, seg ick: „Lütt Deern,