der beugt sich über das Bettchen nieder

und guckt und schneidet ein kraus Gesicht:

„Slöppt use Lüttje[232]? Ne kiek eis dor,

Grotvatter, de het jo gorkeen Hor.“

Der Alte streicht sich den weißen Bart,

„dat kummt noch, Jung, wenn he gröter ward.

Nu lop[233] man hen!“ Der Junge bleibt stehn.

„Grotvatter, he het jo gorkeen Tähn[234]?“

Der Alte knurrt nur halb grämlich müd.

„De wasset[235] ok noch, dat het noch Tid[236].“