all upp’n mal: Sett di hen, spring, loop[245]!
Da kann ja’n Pudel de Geduld bi verleern,
un so’n Pudel deit so wat doch süß[246] ganz geern.
Wardt’t mi to veel — Hans kiekt[247] mi all so an —
nei ik ut[248]. All wat ik kann.“
„Spitz,“ seggt Fritz,
„sett di hen, Spitz!“
„Spring,“ röpt Karlin,
„warst König, kriegst ’n Buddel Win.“
„Apport!“ kummandeert Hans.