er gedacht ir not da wol,

Wan daȥ prot wuchs in ier munde,

daȥ ſi lange vñ manic ſtunde

Heten da von ier leipnar,

des lobt got die rein ſchar.

Nu was verena, die genende,

chumen an ier lebens ende,

Vnd do ſi nu ſiech wart,

ier andacht ſich nie verchart.

[107b]